นิทรรศการฟรีจัดเป็นประจำ

การพบกันในรอบ 83 ปี ชิ้นส่วนศิลาจารึกที่พบ ณ วอลซอง คยองจู

Name: การพบกันในรอบ 83 ปี ชิ้นส่วนศิลาจารึกที่พบ ณ วอลซอง คยองจู
Start: 2026-04-02
End: 2027-05-30
Location: พิพิธภัณฑ์ศิลปะสาขาโซลเหนือ พิพิธภัณฑ์ศิลปะกรุงโซล

ฟรี · จัดเป็นประจำ · Nowon-gu พิพิธภัณฑ์ศิลปะสาขาโซลเหนือ พิพิธภัณฑ์ศิลปะกรุงโซล

ช่วงเวลา: 2 เม.ย. ~ 30 พ.ค. 2570
สถานที่: พิพิธภัณฑ์ศิลปะสาขาโซลเหนือ พิพิธภัณฑ์ศิลปะกรุงโซล
ภูมิภาค: Seoul Nowon-gu
ค่าใช้จ่าย: ฟรี
ติดต่อ: 서울시립 북서울미술관 02-2124-5248~9

เว็บไซต์ทางการ เส้นทาง

เกี่ยวกับกิจกรรม

ในปี 1937 พบชิ้นส่วนศิลาจารึกที่แตกหักทางตะวันตกของวอลซอง คยองจู ชิ้นส่วนนี้สามารถยืนยันได้เพียงตัวอักษร ‘存 (จอน)’ ส่วนที่เหลือเสียหายหนัก ทำให้ยากที่จะทราบเนื้อหาที่แท้จริงของศิลาจารึก ในปี 2020 ระหว่างการขุดค้นคูน้ำป้องกัน (Haeja) รอบวอลซอง คยองจู โดยสถาบันวิจัยมรดกทางวัฒนธรรมแห่งชาติคยองจู ชิ้นส่วนศิลาจารึกอีกชิ้นหนึ่งก็ได้ปรากฏสู่สายตาชาวโลก ชิ้นส่วนนี้มีขนาดใหญ่กว่าชิ้นส่วนที่เก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์เล็กน้อย และสามารถยืนยันตัวอักษรเช่น ‘貢 (กง)’, ‘白 (แพก)’, ‘不 (พุล)’, ‘天 (ชอน)’ ได้ ในตอนแรก ไม่มีใครคาดคิดว่าชิ้นส่วนทั้งสองจะหลุดมาจากศิลาจารึกแผ่นเดียวกัน ในกระบวนการตรวจสอบด้วยการสแกน 3 มิติของศิลาจารึก พื้นผิวที่เสียหายของศิลาจารึกทั้งสองชิ้นประกบกันพอดี และเปิดเผยว่าตัวอักษรที่เหลืออยู่เพียงครึ่งเดียวคือ ‘稱 (ชอง)’ แน่นอนว่ายังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าจารึกนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับอะไร ใครสร้างขึ้นเพื่อจุดประสงค์ใด และตั้งไว้ที่ไหน เนื่องจากข้อมูลที่มีอยู่นั้นจำกัดมาก เวลาผ่านไป เราจะได้พบกับชิ้นส่วนอื่นๆ อีกหรือไม่? ปริศนาแห่งศิลาจารึกวอลซอง นำมาจากหินที่ไหน? ชิ้นส่วนศิลาจารึกทั้งสองชิ้นเป็นหินแกรนิตอัลคาไลน์ที่มีควอตซ์ เฟลด์สปาร์ และไบโอไทต์ ซึ่งจากการวิเคราะห์แหล่งที่มาพบว่าถูกสกัดจากบริเวณนัมซาน คยองจู เหตุผลที่ปัจจุบันชิ้นส่วนทั้งสองมีสีแตกต่างกัน เป็นเพราะชิ้นส่วนศิลาจารึกที่เก็บกู้มาในปี 2020 ฝังอยู่ใต้ดิน ในขณะที่ชิ้นส่วนที่พบในปี 1937 เก็บกู้มาจากพื้นผิวดิน ซึ่งสันนิษฐานว่าน่าจะเผชิญกับพื้นผิวดินเป็นเวลานานพอสมควร ส่วนไหนของศิลาจารึก? เมื่อพิจารณาจากลำดับของตัวอักษรที่เหลืออยู่บนชิ้นส่วนศิลาจารึก ชิ้นส่วนเหล่านี้ไม่ได้อยู่บริเวณขอบแต่เป็นส่วนกลางของศิลาจารึก เนื่องจากมีการยืนยันร่องรอยของตัวอักษรเพิ่มเติมทางซ้าย ขวา บน และล่างของตัวอักษรที่เหลืออยู่ ด้านหน้าที่เขียนตัวอักษรได้รับการขัดเกลาอย่างเรียบเนียน และยืนยันตัวอักษรทั้งหมดสิบหกตัว ในจำนวนนี้ ตัวอักษรที่สามารถอ่านได้คือเจ็ดตัว ตัวอักษรที่คาดเดาได้คือสี่ตัว และตัวอักษรที่ไม่สามารถยืนยันได้คือห้าตัว ความลับของตัวอักษร ตัวอักษรที่สลักบนศิลาจารึกไม่ใช่ตัวอักษรจีนแบบเฮชา (楷書體)* ซึ่งโดยทั่วไปมักพบในศิลาจารึกชิลลา แต่เป็นตัวอักษรเยชา (隸書體)* ซึ่งแตกต่างจากการใช้ตัวอักษรเฮชาที่ได้รับอิทธิพลจากตัวอักษรเยชาในศิลาจารึกยุคศตวรรษที่ 6 รวมถึงศิลาจารึกจุงซองรี โพฮัง (503) ซึ่งเป็นที่รู้จักว่าเป็นศิลาจารึกชิลลาที่เก่าแก่ที่สุด จุดที่น่าสนใจคือการค้นพบชิ้นส่วนศิลาจารึกที่ใช้เฉพาะตัวอักษรเยชา *เฮชา – ตัวอักษรจีนที่เขียนตรงและเป็นตัวบรรจงโดยไม่หวัด กล่าวคือเป็นตัวอักษรที่ประกอบด้วยวิธีการขีด 8 ขีด เช่น จุด, ขีดขวาง (ขีดแนวนอน), ขีดลง (ขีดแนวตั้ง), ตะขอ, สะบัดขวา, สะบัดซ้ายยาว, สะบัดซ้ายสั้น, และการกดลง *เยชา – ตัวอักษรที่สร้างขึ้นเพื่อให้เรียบง่ายกว่าตัวอักษรจอนชาที่ใช้ในยุคสงครามของจีนและสะดวกต่อการใช้งานในชีวิตประจำวัน โดยมีลักษณะค่อนข้างกว้างและแบนราบ นี่คือศิลาจารึกชิลลาหรือศิลาจารึกโคกูรยอ? ตัวอักษรเยชามักพบในศิลาจารึกโคกูรยอ และบังเอิญว่าตัวอักษร ‘渡 (โด)’, ‘白 (แพก)’, ‘稱 (ชอง)’, ‘貢 (กง)’ ที่ใช้ในศิลาจารึกพระเจ้ากวางเกโต ก็ถูกพบในชิ้นส่วนศิลาจารึกนี้ด้วยเช่นกัน สิ่งนี้นำไปสู่การหยิบยกความเกี่ยวข้องกับโคกูรยอในศตวรรษที่ 5 ขึ้นมา ในทางกลับกัน ยังมีความเห็นที่รอบคอบโดยระบุว่า ศิลาจารึกวอลซองใช้หินแกรนิตที่ขุดจากนัมซาน คยองจู, ตัวอักษรเยชาถูกใช้ในจีนด้วยเช่นกัน จึงยากที่จะตัดสินวันที่สร้างหรือประเทศจากตัวอักษรเพียงอย่างเดียว และวิธีการประมวลผลพื้นผิวที่ประณีตเริ่มปรากฏอย่างจริงจังตั้งแต่ยุควมชาติในศตวรรษที่ 7 ด้วยเหตุนี้ จึงยังยากที่จะเข้าใจเนื้อหาทั้งหมดของศิลาจารึก และยังคงต้องมีการอภิปรายและถกเถียงกันอีกมากว่านี่คือศิลาจารึกชิลลาหรือศิลาจารึกโคกูรยอ