นิทรรศการฟรีสิ้นสุดในอีก 5 วัน

การพบกันในรอบ 83 ปี ชิ้นส่วนศิลาจารึกที่พบ ณ วอลซอง คยองจู

Name: การพบกันในรอบ 83 ปี ชิ้นส่วนศิลาจารึกที่พบ ณ วอลซอง คยองจู
Start: 2026-04-13
End: 2026-08-17
Location: พิพิธภัณฑ์แห่งชาติคยองจู

ฟรี · Gyeongju-si พิพิธภัณฑ์แห่งชาติคยองจู

ช่วงเวลา: 13 เม.ย. ~ 17 ส.ค.
สถานที่: พิพิธภัณฑ์แห่งชาติคยองจู
ภูมิภาค: Gyeongsangbuk-do Gyeongju-si
ค่าใช้จ่าย: ฟรี
ติดต่อ: 054-740-7537

เว็บไซต์ทางการ เส้นทาง

เกี่ยวกับกิจกรรม

ในปี 1937 ชิ้นส่วนศิลาจารึกที่แตกหักได้ถูกค้นพบทางทิศตะวันตกของวอลซอง คยองจู ชิ้นส่วนนี้สามารถยืนยันได้เพียงตัวอักษร ‘存 (จอน)’ เท่านั้น ส่วนที่เหลือเสียหายอย่างหนัก ทำให้ยากที่จะทราบเนื้อหาที่แท้จริงของศิลาจารึก ในปี 2020 ระหว่างการขุดค้นคูน้ำป้องกัน (คูน้ำ) รอบวอลซอง คยองจู โดยสถาบันวิจัยมรดกวัฒนธรรมคยองจูแห่งชาติ ชิ้นส่วนศิลาจารึกอีกชิ้นหนึ่งก็ได้ปรากฏสู่สายตาชาวโลก ชิ้นส่วนนี้มีขนาดใหญ่กว่าชิ้นส่วนศิลาจารึกที่เก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์เล็กน้อย และสามารถตรวจสอบตัวอักษรเช่น ‘貢 (กง)’, ‘白 (แพก)’, ‘不 (พุล)’, ‘天 (ชอน)’ ได้ ในตอนแรกไม่มีใครคาดคิดว่าชิ้นส่วนทั้งสองจะแยกออกมาจากศิลาจารึกแผ่นเดียวกัน ในกระบวนการตรวจสอบการสแกน 3 มิติของศิลาจารึก พื้นผิวที่เสียหายของศิลาจารึกทั้งสองแผ่นประกบกันได้อย่างพอดี และเปิดเผยว่าตัวอักษรที่เหลืออยู่เพียงครึ่งเดียวคือ ‘稱 (ชิง)’ แน่นอนว่าเรายังไม่ทราบว่าศิลาจารึกแผ่นนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับอะไร ใครสร้างขึ้น เพื่อจุดประสงค์ใด และตั้งไว้ที่ไหน เนื่องจากข้อมูลที่เหลืออยู่มีจำกัดมาก เวลาล่วงเลยไป เราจะสามารถพบกับชิ้นส่วนอื่นๆ ได้อีกหรือไม่? ปริศนาแห่งศิลาจารึกวอลซอง นำมาจากหินที่ไหน? ชิ้นส่วนศิลาจารึกทั้งสองชิ้นเป็นหินแกรนิตอัลคาไลที่มีส่วน องค์ประกอบของควอตซ์, เฟลด์สปาร์ และไบโอไทต์ จากการวิเคราะห์แหล่งกำเนิดพบว่าถูกสกัดมาจากบริเวณนัมซาน คยองจู เหตุผลที่ปัจจุบันชิ้นส่วนทั้งสองมีสีแตกต่างกัน น่าจะเป็นเพราะชิ้นส่วนศิลาจารึกที่เก็บกู้มาในปี 2020 ฝังอยู่ใต้ดิน ในขณะที่ชิ้นส่วนที่พบในปี 1937 เก็บกู้มาจากพื้นผิวดิน จึงน่าจะสัมผัสกับภายนอกพื้นดินเป็นเวลานาน เป็นส่วนใดของศิลาจารึก? จากการเรียงตัวของตัวอักษรที่เหลืออยู่บนชิ้นส่วนศิลาจารึก แสดงให้เห็นว่าชิ้นส่วนเหล่านี้สอดคล้องกับส่วนกลาง ไม่ใช่ขอบของศิลาจารึก เนื่องจากสามารถยืนยันร่องรอยของตัวอักษรเพิ่มเติมทางซ้ายและขวา ด้านบนและด้านล่างของตัวอักษรที่เหลืออยู่ได้ ด้านหน้าที่เขียนตัวอักษรได้รับการขัดเกลาอย่างเรียบเนียน และยืนยันตัวอักษรได้ทั้งหมดสิบหกตัว ในจำนวนนี้ ตัวอักษรที่สามารถอ่านได้มี 7 ตัว ตัวอักษรที่คาดเดาได้มี 4 ตัว และตัวอักษรที่ไม่สามารถยืนยันได้มี 5 ตัว ความลับของรูปแบบตัวอักษร รูปแบบตัวอักษรที่สลักบนศิลาจารึกไม่ใช่ตัวอักษรบรรจง (Kaishu)* ซึ่งโดยทั่วไปยืนยันได้ในศิลาจารึกชิลลา แต่เป็นตัวอักษร Lishu* นี่คือความแตกต่างจากการใช้ตัวอักษรบรรจงซึ่งได้รับอิทธิพลจากตัวอักษร Lishu รวมถึงศิลาจารึกชุงซองรี โพฮัง (503 ปี) ซึ่งเป็นที่รู้จักว่าเป็นศิลาจารึกชิลลาที่เก่าแก่ที่สุด ตลอดจนศิลาจารึกชิลลาในศตวรรษที่ 6 เหตุผลที่การค้นพบชิ้นส่วนศิลาจารึกที่ใช้เฉพาะตัวอักษร Lishu นั้นน่าสนใจก็คือจุดนี้เอง *ตัวอักษรบรรจง – รูปแบบตัวอักษรจีนที่เขียนเป็นตัวบรรจงตรงๆ โดยไม่หวัด นั่นคือรูปแบบตัวอักษรที่ประกอบด้วยวิธีการลากเส้น 8 เส้น ได้แก่ จุด, เส้นขีดนอน (ขีดแนวนอน), เส้นขีดลง (ขีดแนวตั้ง), ตะขอ, การสะบัดไปทางขวา, การสะบัดยาวไปทางซ้าย, การสะบัดสั้นไปทางซ้าย และการกด *ตัวอักษร Lishu – รูปแบบตัวอักษรที่สร้างขึ้นเพื่อให้เรียบง่ายกว่าตัวอักษร Zhuanzhu ที่ใช้ในยุค Warring States ของจีน และสะดวกต่อการใช้งานประจำวัน โดยมีลักษณะที่ตัวอักษรค่อนข้างกว้างและแบนราบ เป็นศิลาจารึกชิลลาหรือไม่? หรือศิลาจารึกโคกูรยอ? ตัวอักษร Lishu ส่วนใหญ่พบในศิลาจารึกโคกูรยอ และบังเอิญตัวอักษร ‘渡 (โด)’, ‘白 (แพก)’, ‘稱 (ชิง)’, ‘貢 (กง)’ ที่ใช้ในศิลาจารึกพระเจ้ากวางเกโตมหาราช ก็ได้รับการยืนยันในชิ้นส่วนศิลาจารึกนี้ด้วย ส่งผลให้มีการหยิบยกความเกี่ยวข้องกับโคกูรยอในศตวรรษที่ 5 ขึ้นมา ในทางกลับกัน ก็มีความเห็นที่มองด้วยความระมัดระวัง โดยระบุว่า ศิลาจารึกวอลซองใช้หินแกรนิตที่สกัดจากนัมซาน คยองจู, ตัวอักษร Lishu ถูกใช้ในจีนเช่นกัน ดังนั้นจึงยากที่จะตัดสินวันที่ผลิตหรือประเทศจากรูปแบบตัวอักษรเพียงอย่างเดียว และวิธีการประมวลผลพื้นผิวที่ประณีตเริ่มปรากฏอย่างจริงจังตั้งแต่ยุคการรวมชาติในศตวรรษที่ 7 เป็นต้นมา เนื่องจากยังยากที่จะเข้าใจเนื้อหาทั้งหมดของศิลาจารึก จึงยังจำเป็นต้องมีการอภิปรายและการถกเถียงกันมากกว่านี้ว่านี่คือศิลาจารึกชิลลาหรือศิลาจารึกโคกูรยอ